در حالی‌که تمامی کشورهای عضو پیمان بریکس، برنامه‌های فضایی مختص به خود را دارند، این پیمان، با توافقی که سال ۲۰۲۵ در نشست سران اعضای این شورا در برزیل صورت گرفت، بر آن است تا یک شورای فضایی دائمی را پایه‌گذاری کند. اهمیت همکاری‌های بین‌المللی در کاوش و بهره‌برداری از فضای ماورای جو برای مقاصد صلح‌آمیز، کاهش فاصله قابلیت‌های فضایی اعضا، رقابت با دیگر پیمان‌های فضایی، و همچنین تبادل داده و تجربیات، از انگیزه‌های تشکیل این شورا عنوان شده است.
اعضا بر این باورند که قدم اول در این راستا می‌تواند پایه‌گذاری یک منظومه ماهواره‌ای جهانی با کاربرد‌های مخابراتی و سنجش از دور باشد. در این رابطه گفتنی‌ست که کشورهای عضو بریکس، مالکیت بیش از ۱۵۰۰ ماهواره را داشته و سالانه مجموعا بیش از ۱۰۰ پرتاب فضایی را انجام می‌دهند. افزون بر این، تعداد قابل‌ملاحظه پایگاه‌های پرتاب فضایی، دارا بودن حدود ۷۲ درصد از کل خاک‌های نادر جهان برای استفاده در مواد، آلیاژها و پیشرانه‌های فضایی، و فراوانی نیروی انسانی متخصص حوزه فضایی، از ویژگی‌های شاخص کشورهای عضو بریکس به شمار می‌آیند.
با این حال، انجام برخی فعالیت‌های کلان و بزرگ فضایی، از عهده کشورها به‌طور مستقل خارج است. به‌طور مثال، ماموریت‌های کاوشی عمق فضا، به دلیل نیازمندی به منابع مالی بسیار کلان، از عرصه‌های مورد علاقه برای همکاری کشور عضو بریکس به‌شمار می‌رود. روسیه و چین، پیش از این، برنامه ایجاد ایستگاه بین‌المللی تحقیقات قمری (ILRS) را شروع کرده‌اند که تاکنون ۱۷ کشور و سازمان بین‌المللی و همچنین بیش از ۵۰ موسسه تحقیقاتی برای همکاری با آن اعلام آمادگی کرده‌اند. نمونه دیگر، کشور هند است که در قالب پروژه شاکتهای‌سَت (ShakthiSAT) قصد دارد اولین ماموریت تمام‌مؤنث قمری را با آموزش ۱۲۰۰۰ دختر ۱۴ تا ۱۸ ساله از ۱۰۸ کشور جهان انجام دهد. با این وجود، موانعی همچون تفاوت‌های قابل توجه در رویکردهای فناورانه، اختلاف سطح توسعه‌یافتگی، استانداردهای مختلف، و همچنین چالش‌های حقوقی متعدد، کماکان بر سر راه همکاری‌های مؤثر و پایدار در بریکس وجود دارند.
