بر اساس برنامه راهبردی وزارت امور خارجه اندونزی برای سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۹، بریکس به‌عنوان بستری جهت گفت‌وگوی فراگیر در نظر گرفته شده است که هدف آن شکل‌دادن به یک نظام چندجانبه و جهانی است؛ نظامی که به کاهش شکاف میان کشورهای در حال توسعه و کشورهای توسعه‌یافته کمک می‌کند. در همین چارچوب، نقش فعال اندونزی در بریکس به‌عنوان یک کشور نیمه‌قدرتمند (middle power) اهمیت می‌یابد؛ کشوری که می‌تواند جهت‌گیری این گروه را به‌سوی همکاری‌های اقتصادی عملی و قابل‌اجرا سوق دهد و طرح‌های مالی آن (از جمله کاهش وابستگی به دلار) را در قالب برنامه‌هایی با رویکرد فنی، توسعه‌محور و مبتنی‌بر مدیریت مخاطرات سامان‌دهی کند.
چنین رویکردی می‌تواند وابستگی به یک نظام مالی واحد را کاهش دهد، از توسعه بحران‌ها جلوگیری کند و تاب‌اوری اقتصادی را در برابر نوسانات بازار ارز افزایش دهد. علاوه‌براین، اندونزی می‌تواند در طرح‌های فناورانه آینده بریکس نیز نقش متعادل‌کننده ایفا کند؛ به این معنا که در پروژه‌هایی مانند توسعه سامانه‌های پرداخت فرامرزی، استانداردسازی زیرساخت‌های دیجیتال و آزمایش ارزهای دیجیتال بانک مرکزی؛ مانع از وابستگی بیش از حد به یک بازیگر مسلط شود. اندونزی با تاکید بر قابلیت تعامل‌پذیری و نیز طراحی مقرراتی که شمول مالی را تقویت می‌کند، می‌تواند جهت‌گیری این طرح‌ها را از رقابت جغرافیای سیاسی به سمت اهداف توسعه‌ای و همکاری چندجانبه هدایت کند.
از سوی دیگر، یکی از ظرفیت‌های فناورانه که در این چارچوب مطرح شده، سامانه پرداخت QRIS اندونزی است؛ یک الگوی مبتنی‌بر رمزینه ماتریسی (QR) که می‌تواند در طرح آزمایشی سامانه پیام‌رسانی غیرمتمرکز پرداخت‌های فرامرزی بریکس و طرح‌های تعامل‌پذیری مالی مورد استفاده قرار گیرد. تجربه اندونزی نشان داده است که این سامانه می‌تواند با تعیین سقف تراکنش تا ۱۰ میلیون روپیه اندونزی (معادل حدود ۶۰۰ تا ۶۵۰ دلار) نقش مهمی در مدیریت خطر ایفا کند. گفتنی‌ست طرح‌های بریکس به‌ویژه در راستای دلارزدایی، اغلب از سوی آمریکا یک تهدید تلقی می‌شوند و استفاده از روش‌های مذکور منجر به ایفای نقش موثرتر اندونزی در این راستا می‌گردد.
