نارضایتی از نهادهای چندجانبه بینالمللی سنتی مانند صندوق بینالمللی پول (IMF)، بانک جهانی و سازمان تجارت جهانی (WTO)، در کنار ثبات و توسعه نفوذ فزاینده بازارهای نوظهور و چالش آنها با نهادهای تحت سلطه غرب، این نگرانی را ایجاد کرده است که جامعه بینالمللی نتواند حکمرانی مورد نیاز برای برقراری توسعه و ثبات را ارائه دهد.
در نتیجه، گردهماییهای غیررسمی جدیدی در مرکز حکمرانی جهانی با هدف اصلاحات در نظام جهانی شکل گرفتهاند که منجر به ایجاد معماری بینالمللی چندلایه در حاکمیت جهانی شده است.
بریکس را میتوان یکی از برجستهترین مظاهر این گرایش در حکمرانی جهانی دانست. شتاب فزاینده بریکس به عنوان نماینده جهان در حال توسعه، نشاندهنده سطح بالای نارضایتی از معماری رسمی کنونی حاکمیت جهانی است.
پنجمین و ششمین اجلاس سران بریکس در سالهای ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ را میتوان نقطه عطفی در تکامل گروه بریکس دانست. طی این دو اجلاس، سران بریکس با تأسیس نخستین نهادهای بریکس موافقت کردند.
این نهادها نشان میدهند که بریکس فراتر از یک قالب گفتوگوی سیاسی، به سمت ایجاد ابزارهای عملی برای تأمین مالی، ثبات مالی و تقویت همکاریهای فکری و تجاری در میان کشورهای در حال توسعه حرکت کرده است.
